onze 2de voorstelling dag

Vandaag moesten we al vroeg op we moesten al om 7 uur op maar we hadden een persoonlijke wekker want Tamara die zou ons wakker maken omdat wij ons nog wel eens verslapen dus dat was wel fijn ze klopte ook netjes op de deur en ik deed open nou dan kan ik al niet meer slapen en ben nog een beetje weg gedommeld maar ik was dit keer wel op tijd voor het ontbijt we moesten dan ook om half 9 weg van ons hostel want de volgende groep moest als weer optreden in de ochtend en dat was de groep van pieter, Sabine, Rosanne, alina, en cora hun moesten om 10 uur beginnen met de voorstelling in een middelbare school en dat was best wel spannend want we wisten niet wat we daar konden verwachten natuurlijk maar alles was gelukkig goed gegaan toen we thuis kwamen stond onze lunch al weer voor ons klaar we hadden soep en daarna aardappels met stukken vlees er in ik heb het zelf niet gegeten omdat ik totaal niet honger had.
op dit moment hangt er ook een griep bij ons in de groep sommige van ons zijn verkouden en andere hebben weer last van hun keel dus het gaat allemaal heel erg goed hier toen we klaar waren met eten hadden we even tijd voor ons zelf om even wat te rusten en dat heb ik ook zeker wel gedaan ben lekker op bed gaan liggen toen kwam Danny boven om te vertellen dat we eerder weg gingen dus zijn we snel naar benden gegaan om te vetrekken dit keer was het voor mijn groepje we zouden naar een roemens iets gaan wij dachten zelf een kerk ofzo maar het bleek een dorpje te zijn van zigeuners en hele lieve kinderen toen we daar aankwamen kregen we te horen dat we door het dorpje zouden lopen om de mensen te roepen eerst had ik daar zelf niet zon heel erg goed gevoel bij maar ja laten we dan ma gaan lopen nou we waren de straat nog niet uit of we stonden al helemaal omringt door kleine lieve kinderen die zoveel van ons wilde weten en met ons op de foto wilde en met ons praten echt heel erg lief ze zijn ook de hele tijd met ons mee gelopen en hoe verder we het dorp in liepen hoe meer er bij kwamen en wat je daar ook allemaal zag echt ongelofelijk maar wel heel erg mooi en confronterend om te zien want van sommige dingen schrok ik wel een beetje maar ja dan weet ik dat ik het thuis wel echt heel erg goed heb toen we aan kwamen bij de plek waar we zouden optreden werden we ook nog heel lief geholpen door al die lieve kinderen maar omdat we moesten oefenen moesten ze wel even weg omdat ze alles anders al zouden zien en het dan niet meer leuk is naar een keer oefenen mochten de kinderen binnen en zijn we begonnen met ons toneel stuk er word ook heel erg goed geholpen door het plubliek wat ook de bedoeling is van ons doel en te laten zien dat het ook leuk kan zijn ondanks alles naar een aantal keer alles te hebben gedaan waren we klaar en heeft Danny nog even een liedje gezongen voor ze eerst deden we hoofd schouder knie en teen voor ze en daarna hebben we kabouterplop gedaan en aan het einde heeft Danny nog zijn eigen nummer gedaan maar toen werden we verast door de kinderen want hun hadden ook nog iets voor ons een heel leuk Roemeens nummer en dansje ik heb toen nog gedanst met een heel schattig jongetje dat ook steeds bij mij stond en niet weg wou gaan uit eindelijk was iedereen weg en kregen we koffie maar Tamara en ik moest zo nodig plassen dat we naar de wc wilde maar Christina zij dat we beter konden wachten maar als we echt wilde we wel konden gaan dus wij naar de wc lopen en toen kwamen we bij een hokje aan met een gat in de grond en een deur er voor en dat was het nou ik kon echt niet plassen en het is waarschijnlijk ook heel normaal dat je geen wc papier hier hebt en dat je deur niet op slot kan echt zo raar maar ja wat moet je dan als je heel nodig moet dan doe je dat toch wel je hebt geen keuze nou wij met ons allen weer naar de auto toe en richting huis het was daar echt zo leuk dat ik zeker nog wel daar een keer heen zou willen om te kijken en meschien iets te doen maar dat is nog maar even kijken toen we thuis kwamen was het eten al klaar het was champignon prutje maar het was zo lekker en we kregen schnitzel daarna zijn eva en ik nog even naar de winkel gegaan om een cadeau te halen voor Sabine want die is 26 oktober jarig en ik ben haar geheime vriend dus had ook een roos gehaald voor haar naar het thuis komen heeft Christina de roos aan haar gegeven en ze vond hem heel erg leuk toen ben ik naar bed gegaan om dit te schrijven en nu lekker te gaan slapen welterusten

geschreven door sandy

Onze eerste voorstelling…

De dag begint weer vroeg. Na een heerlijk ontbijt, bereid door Stella, gaat ons groepje het stuk nog eens herhalen omdat wij vandaag voor het eerst mogen optreden. De anderen trekken de stad in om folders te verspreiden voor de voorstelling van aanstaande woensdag in de bibliotheek van Sibiu. De repetitie gaat goed en we hebben vertrouwen in een goede afloop. Na het repeteren hebben we nog even vrije tijd en we besluiten met z'n vieren (Renso, Erik, Tamara en Anke) even naar het winkelcentrum te lopen. Deze onderneming blijkt iets lastiger te zijn met twee rolstoelen maar het maakt de uitdaging alleen maar groter. Na de eerste grote helling en een paar rare manoeuvres bereiken we toch het winkelcentrum en doen Erik en Tamara zich te goed aan sokken en kopen we versieringen voor Sabine's verjaardig. Renso helpt ons goed de tijd in de gaten te houden en als de shoplust voorbij is, gaan we snel richting het hostel, aangezien we alweer te laat zijn voor de lunch. Eenmaal aangekomen, mogen we gewoon aanschuiven en beleven we weer een waar kipfestijn, aangevuld door veel kool. Na de lunch vertrekken we al snel naar onze eerste voorstelling op de universiteit van Sibiu. Eén van onze Roemeense vrijwilligers, Iurie, heeft daar een culturele organisatie opgezet die vooral bezocht wordt door studenten uit Moldavië. Jongeren uit Moldavië krijgen van de Roemeense overheid een beurs om in Roemenië te kunnen studeren, waarschijnlijk omdat Moldavië ooit bij Roemenië hoorde. Toch worden mensen uit Moldavië vaak gediscrimineerd in Roemenië dus deze groep studenten voelt zich persoonlijk betrokken bij het onderwerp dat wij aansnijden. We komen aan op de faculteit en worden naar een soort theaterzaal geleid waar het heel warm is. We oefenen ons stuk nog een keer en even na 6 komen de studenten binnen. We zijn nog niet erg zenuwachtig geweest maar bij de binnenkomst van de studenten krijgt Erik het toch een beetje benauwd. Als iedereen geïnstalleerd is, beginnen we... Tamara speelt het slachtoffer, een meisje dat voor de eerste dag op een nieuwe school is en bang is gediscrimineerd te worden omdat ze een fysieke beperking heeft. Anke speelt de antagonist en dus diegene die discrimineert. Ze is alleen geïnteresseerd in de buitenkant en wil dat haar eigen omgeving even perfect is als zij. Renso speelt een neutraal persoon die zich niet bemoeit met het conflict. Zijn zin of fame is dan ook: ‘'I don't mind, I don't care, that's not my problem''. Erik helpt Anke en steunt haar als zij het slachtoffer discrimineert. Kiki, onze Roemeense vrijwilligster, helpt het slachtoffer, al kan ze de situatie niet zo beïnvloeden dat er echt een oplossing komt.

Nadat we het stuk één keer hebben gespeeld, bespreekt Iuliana de verschillende rollen van het stuk. De studenten bedenken zelf wie diegene is die discrimineert en wie in de slachtofferrol zit. De opdracht voor het publiek is om de omstanders te vervangen in het stuk en zo de situatie positief te beïnvloeden. Na de bespreking spelen we het stuk nog eens en het publiek mag nu onze rollen één voor één overnemen. De studenten lijken echt geraakt te zijn en zijn dan ook heel actief in het meedenken. Een meisje komt naar voren om de rol van Erik over te nemen. Ze probeert Anke, de antagonist, te overtuigen dat schoonheid van binnen zit. En dat gebleken is uit de geschiedenis dat een goed karakter veel mooiere dingen kan doen dan de oppervlakkige buitenkant. Toch lijkt de antagonist niet overtuigd en antwoordt dat ze al helemaal niet van geschiedenis houdt. Bij de tweede interventie wordt Erik vervangen door een jongen die een invloedrijke strategie toepast door de antagonist buiten te sluiten en zijn aandacht volledig te richten op het slachtoffer. De studenten zijn het er over eens dat diegene met een slecht karakter moet worden genegeerd en dat er niet teveel aandacht aan besteed moet worden. De strategie blijkt te helpen want bij de derde interventie wordt de antagonist zo buitengesloten dat ze moet smeken of ze nog erbij mag horen. De antagonist verandert en ons doel is bereikt. Gelukkig mogen we ons nog even voorstellen en zeggen wie we zijn en wat we in ons dagelijks leven doen. Dit blijkt toch een opluchting omdat vooral de twee slechte karakters willen laten zien dat ze toch niet zo slecht zijn. Na de voorstelling komen de studenten naar ons toe en een jongen vertelt mij dat hij uit Moldavië komt en veel last heeft van de vooroordelen in zijn nieuwe land. Hij studeert journalistiek en zou graag veel willen reizen maar doordat Moldavië niet bij de EU hoort en ook geen kans heeft om lid te worden de komende jaren, zijn de kansen voor hem erg beperkt. We worden geraakt door de verhalen en door de motivatie van deze jongeren om iets beters te maken van hun eigen land. Een passie die je in Nederland volgens mij niet meer zo snel zult zien. Onder de indruk van de reacties en de nieuwe ontmoetingen gaan we terug naar het hostel en eten daar, vermoeid maar voldaan. Nu kunnen we ons voorbereiden op de volgende dag, het bezoek aan de high school en de roma-community. Vol verwachting gaan we de nacht in.....

Groet Erik en Anke

Onze 2de zondag met een Hollands tintje

Om 11 uur hebben wij het toneelstuk gerepeteerd, dat was heel leerzaam.
daarna zijn we met de voorbereidingen van de Hollandse avond begonnen.
Sandy en eva hadden Hollandse pot gekookt, dat was erg lekker.
ook de tafel was echt heel mooi gedekt met een kandelaar met kaarsen.
het toetje wat we hadden gekregen was een pudding met slagroom, naar het eten hadden we feest
p.s er kwam een artiest op treden rara wie was het??
het was onze eigen Danny smoorenburg en hij zong met een haarlak bus al microfoon
daarna was het feest op youtube muziek met allemaal typische Hollandse dingen, en het volkslied
en toen hebben we met de groep nog hoofd schouders knie en teen gedaan.
ook de kokkin ging helemaal los en dat was erg leuk om te zien
daarna zijn we gaan slapen

geschreven door danny

saturday night fever

Hallo allemaaaaal!

Vandaag zijn wij eerst van half 8 tot half 9 gaan ontbijten.

Sandy en ik kwamen pas aankakken om half 9 en hebben snel iets naar binnen gewerkt.

Toen gingen we op weg.

Busje inladen, auto's inladen, onze privéchauffeur klaar?

En rijden maar.

Over de autoreis kan ik je helaas niet veel vertellen, we schijnen 4uur lang gereden te hebben maar ik ben in slaap gevallen.

Ik was zo moe!

Wat ik wel heb gezien was een bruiloft in een weiland.

In een weiland? ja, dat dachten wij ook al!

Maar het zag er in ieder geval heel erg gezellig uit.

Wij kwamen eindelijk ergens aan, maar waarom vertrokken wij gelijk weer?

Sprak ik maar Roemeens dan snapte ik het tenminste.

Het stadje was niet toegankelijk met de rolstoel en daar heb je dan 4uur voor in de bus gezeten.

Dus wij weer rijden ( ik weer slapen ) en toen zag ik een kasteel op een berg.

Kijk jongens, Dracula! Zei ik voor de grap.

Maar het was ook echt het kasteel van Dracula en wij gingen er naartoe!

Zenuwachtig wachtte wij tot wij de auto uit mochten, onze lunchpakketten kregen, en een tijd hadden afgesproken.

Een aantal gingen eerst naar het toilet en sommige gingen eerst iets van het lunchpakket eten.

Dit bestond uit het volgende:

1 banaan.

1 croissant ( vanille, champagne??? Of chocola )

1 broodje salami en kaas

1 broodje met natuurlijk onze dagelijkse kip

1 flesje water

We splitste eigenlijk al gelijk op.

Sandy en ik gingen alle souvenirswinkels af,

Uiteindelijk bleek dat ze allemaal vrijwel hetzelfde hadden..

We gingen de uitdaging aan, we beklommen de trap naar Dracula's kasteel.

Sabine was met Rosanne en Pieter dus die drie konden helaas niet mee omhoog.

Zij zei: 'tel je de treden voor mij?,,

Dat heb ik gedaan, raad maar eens, de trap was enorm!

Nou?

Nee fout!

Nee, ook niet!

173 treden!!!!

Sandy wilde op de helft eventjes een pauze en op het einde wilde we die allebei.

Daarna zochten wij een mooi plekje om ons lunchpakket op te eten.

Ik at mijn heerlijke banaan en mijn broodje salami en kaas.

Daarna waagde ik het er maar gewoon op en besloot onze dagelijkse kip die dit keer op brood zat maar gewoon op te eten.

Helaas, het broodje was te dik en ik kreeg het niet in mijn mond.

En koude kip was ook niet alles.

We stopten de broodjes terug in de tas met het motto: 'voor de zwerfhonden!,,

We hadden een prachtig uitzicht!

We konden de hele stad zien, wat zaten we hoog zeg wauw!

En de standbeelden op het kasteel van Dracula, super tof!

Na alles goed te hebben bekeken besloten wij aan onze terug reis te beginnen.

We kwamen net voor wij de lange trap naar beneden wilde nemen onze begeleidster Christina en onze privé chauffeur christi tegen.

Ik vertelde hen over de 173 treden waarop christi besloot ze na te gaan tellen.

Al tellend liep hij de trap af.

172, mmmm wie heeft nou die ene fout gemaakt?

Wat maakt het ook uit, het waren er gewoon veel.

Om half 5 gingen wij weer op huis aan.

Alweer viel ik in slaap en werd ik wakker van een vrolijk gillende kiki die de auto uitstapte om naar huis tegaan.

Eindelijk we waren thuis, hongerrr!

We aten soepgroentes en panga-filet, mjammieee!

Na het eten zijn we eigenlijk allemaal naar bed gegaan, iedereen was dood moe.

Sandy en ik hebben nog even alle afleveringen van gtst gekeken van de afgelopen week en vielen toen in een diepe slaap.

Slaap lekker!

Groetjes Eva

Because it’s Fiday..!

Gisteravond hebben we besloten om de ochtend in twee delen te splitten. In het eerste deel van 10.00 tot 11.30 gingen 2 groepen met hun eigen gemaakte scènes aan de slag. In de 2^e helft ging onze groep met onze zelfgemaakte scene bezig. Alle scènes gaan over discriminatie die op verschillende manieren tot uiting komen. Er is een scene over een lerares met HIV: De moeder van een van de kinderen ontdekt dit en wil dat deze lerares onmiddellijk ontslagen wordt, er is een scene die zich afspeelt in een klas waarbij een van de kinderen vreselijk gepest wordt vanwege zijn kleren en spullen, zijn ouders hebben echter geen geld voor iets dat duurder is.

In onze scene staat het discrimineren van mensen met een handicap centraal. We spelen een situatie waarin een meisje met een lichamelijke beperking nieuw is op een school. Ze wil graag bij haar nieuwe klasgenoten komen zitten maar deze jagen haar weg. Ze willen niets met haar te maken hebben vanwege haar lichamelijke beperking. De scene loopt niet goed af en eindigt in een monoloog van het hopeloos geworden meisje. Bij de voorstelling is het de bedoeling dat de scene nog een tweede keer wordt gespeeld en dat hierbij het publiek kan inspringen om de scene op een andere manier te laten verlopen.

Tussen de middag kregen we weer eens stevige maaltijd voorgeschoteld. Een aparte maar lekkere soep waarvan we niet precies weten wat er in zat. Hierop volgde een gerecht dat bestond uit twee pikante worstjes met witte bonen in tomatensaus. En zoals altijd was er weer voldoende fruit als toetje.

Nadat we ons buikje hadden rond gegeten, gingen we verder met een oefening waarbij we onze personages beter konden leren kennen. De oefening heet de ‘hot chair'. We zitten in een kring, een stoel / plaats wordt aangewezen als de ‘hot chair'. Wanneer je op de ‘hot chair' zit, worden er allerlei vragen aan je gesteld waarop je moet antwoorden vanuit je personage. Voorbeelden van vragen zijn: wie is je beste vriend? / ben je zelfverzekerd? / hoe zou jij je voelen als....? / etc. Iedereen uit de groep komt aan de beurt. Deze oefening is erg bruikbaar om zowel de motivaties van je eigen personage maar ook van de andere personages te ontdekken.

Vervolgens hebben we de scènes aan elkaar gepresenteerd en hebben we elkaar tips gegeven. We waren allemaal verbaasd dat we in zo'n korte tijd deze scènes samen in elkaar hadden kunnen zetten en zowel wij als onze Roemeense begeleiders waren erg blij met het resultaat. Zondag zullen we een generale repetitie hebben waarin we de situatie van het forumtheaterstuk (inclusief joker: de ‘begeleider' van de voorstelling) zullen nabootsen. Maandag zal onze eerste voorstelling plaats vinden.

Als avondeten kregen we een heerlijke stamppot salade met een lekker stukje vlees. Vervolgens hebben we gezellig samen in de kamer gezeten en heeft een groot deel van de groep zich klaargemaakt om uit te gaan.

Tot in de late uurtjes is de groep in Sibiu naar de Oldies Pub geweest. Een gezellige kroeg met dansbare muziek en een podium waarop gedanst kon worden....!!

Geschreven door Renso en Tamara

het is donderdag

Donderdag 20 oktober

Mijn verwachtingen van het Roemeense weer waren blijkbaar volledig verkeerd, op donderdag 20

Oktober begon de dag met een kraakheldere lucht, jammer dat de workshops binnen zullen zijn, na een ontbijt met dikke plakken vleeswaren en brokken extra zoute kaas, een soort Roemeense fetta. Het Rook een beetje vreemd bij de keuken, zouden dat de de knakworsten zijn die we bij het ontbijt hadden? Vandaag zullen we beginnen met het samenstellen van het programma nadat we gisteren Sibiu in zijn gegaan om de mening van de lokale bevolking hebben gevraagd, uit korte samenvatting van de ervaringen van elke groep bleek dat de homofielen en Roma het sterkst worden gediscrimineerd in Sibiu, hierna kregen de groepen de opdracht om een situatie te bedenken waarin een gediscrimineerde groep uitgebeeld kan worden, daarna hadden we weer tijd voor ons zelf tot de lunch, in deze tijd hebben we in het zonnetje gezeten met zowel Roemenen en Hollanders, een van de Roemeense stelde voor om een namen spelletje te doen, de meeste Roemenen spreken goed Engels maar het was toch niet direct duidelijk, na een paar oefen rondes was het leuk geweest en hadden we moeite met het bedenken wat te doen. De Roemeense Cora werkt veel met kinderen en kende geinige Roemeense kinderspelletjes, na een paar vooral melige spelletjes vroegen we Danny of hij een leuk theater oefening of spel kende, we zijn de echo put gaan spelen, waarbij de groep de echo vormt van de eerste persoon, dit werd heel leuk toen wij in het Nederlands riepen en zij in de volgende ronde in het Roemeens. Die vreemde woorden waren leuk dus hebben we erna een simpel Roemeens liedje geleerd over een huis met muren een dak, deur en voeten vegen, daarna was het weer de beurt aan de Hollanders om iets te beginnen 'hoofd schouders knie en teen' is daar blijkbaar een goed nummer voor, na 5 keer samen konden de Roemenen het zonder ons! (dit heb ik vastgelegd in een schokkerig filmpje). Ondertussen, in de middag hebben we tijd gekregen om de groepsband te versterken tussen de helpers en hulpbehoevenden, daardoor was het laatste deel van de cursus nogal gestrest en gehaast, ik was erg moe van de volle dag en heb het niet meegekregen, morgen zien we wel hoe het verder gaat maar eerst Dineren! was de lunch klaar, we hadden geluk, in Sibiu had een groep gehoord dat Sarmale het lekkerste Roemeense gerecht is, blijkbaar is het gehakt en rijst gerold in een zuurkoolblad, dit hadden wij als voorgerecht bij de lunch! De kok was daar waarschijnlijk 's ochtends al aan begonnen, dat was de vreemde geur die ochtend! Daarbij kregen we een saus van champignon en groente, ik vind het vreemd dat we er geen rijst of aardappelen bij kregen, waarschijnlijk had ik er brood bij moeten eten, de keuken kookt ruim dus is er altijd de mogelijkheid voor een 2^e portie! We worden erg verwend, helaas valt het ontbreken van aanpassingen zwaar tegen als avondeten kregen we droge spaghetti met de zoute kaas.

Geschreven door: Pieter

In gesprek met Roemenië

Vandaag, woensdag 19 oktober, de derde dag van ons avontuur in Roemenië. Fris en fruitig na een goede nacht slaap ontmoeten we elkaar rond 9 uur aan de ontbijttafel. Na een vreugdekreet dat het brood verser is dan de dag ervoor, zorgt iedereen voor een goede bodem om de nieuwe dag goed te kunnen beginnen.

Om 10 uur begint het programma en iedereen is natuurlijk ruim op tijd, zeer geconcentreerd, aanwezig (met iets meer dan een aantal uitzonderingen daargelaten). Als iedereen aanwezig is, wordt het programma voor vandaag uitgelegd. In de ochtend krijgen we uitleg over inhoudelijke zaken wat betreft sociaal theater. Voor de lunch zullen we een aantal uur vrije tijd hebben om ons voor te bereiden op ons uitstapje in middag. 's Middags gaan we in groepjes naar Sibiu. De bedoeling van dit uitstapje is om in gesprek te komen met de mensen die hier in Roemenië wonen.

De uitleg over het sociaal theater is interessant. Over het algemeen hebben we nog niet helemaal helder wat 'sociaal theater' precies inhoudt en wat er dus van ons wordt verwacht als we gaan optreden volgende week. Door deze uitleg is ons helder geworden dat in een sociaal theater het voornamelijk draait om improviseren. Daarnaast zijn er verschillende personages, de zogeheten protagonist, antagonist, neutral positive, neutral negative en de neutral. De protagonist is degene die gediscrimineerd wordt, de antagonist is degene die gediscrimineerd wordt, de neutral positive neemt het op voor de de protagonist, de neutral negative loopt mee met de antagonist en ten slotte de neutral die geen partij kiest. Het personage van de antagonist kan niet vervangen worden door iemand uit het publiek en de scene moet eindigen met een conflict tussen de protagonist en antagonist. Volg je het nog? Zo verwarrend is het voor ons ook de eerste keer dat we dit uitgelegd krijgen. Op dit moment is het erg belangrijk dat we elkaar helpen met het vertalen van wat er uitgelegd wordt, zodat het voor iedereen helder is hoe we dit vervolgens in de praktijk moeten brengen. Dit gaat erg goed, waardoor iedereen een beter beeld krijgt wat er van ons wordt verwacht.

Na ons allemaal voorbereid te hebben, worden we door onze persoonlijke chauffeur afgezet in Sibiu. Bij iedere groep is er iemand mee uit de groep die in Roemenië woont. Dit is erg handig op momenten dat er iets vertaald moet worden. Het voelde wat onwennig om op mensen af te stappen en een gesprek met ze te starten. Wanneer we echter aangaven dat we toeristen zijn en graag iets meer over Roemenië te weten willen komen, reageren de mensen verrassend vriendelijk en open. Door informatie te krijgen van verschillende mensen op straat kwamen we terecht bij een bureau voor mensen met een beperking. Hier zijn we veel te weten gekomen over hoe het in Roemenië geregeld is. Sinds Roemenië onderdeel is van de Europese Unie, is de situatie voor mensen met een beperking verbeterd. Zo is er een bureau in elke provincie waar vanuit projecten gecoördineerd worden. Wij waren verrast dit te horen. Achteraf realiseerde wij ons dat Sibiu de Europese hoofdstad was in 2007, waardoor de aanpassingen in deze stad een positiever beeld geeft dan in andere plaatsen in Roemenië.

Bij terugkomst uit Sibiu stond er weer een heerlijk maal voor ons klaar. Met het laatste beetje energie voor deze dag gaan we 's avonds naar de shopping mall. Verrassend genoeg kregen we alle heren zover om mee te gaan en hebben deze dag hiermee heerlijk afgesloten.

Geschreven door Sabine en Danny

Meditatief kleien en een levend standbeeld

Meditatief kleien en een levend standbeeld

Onze tweede workshopdag begint meteen weer crea-bea als we na het ontbijt meteen het Europese volkslied gaan inzetten. Danny herkent het volkslied van Europa meteen als een kerstliedje en de sfeer zit er dus, ondanks al enige vermoeidheid, meteen goed in. We zijn opgedeeld in twee groepen en door middel van handgebaren geeft Cristina aan welke groep hard en welke groep zacht moet zingen. Veel oefeningen zijn bedoeld om elkaar beter te leren aanvoelen en op elkaar ingespeeld te raken, wat erg belangrijk is voor de voorbereiding van sociaal theater. Na deze warming up is het tijd voor het echte werk, geblinddoekt kleien. We worden weer ingedeeld in kleine groepjes en het is de bedoeling dat we een bloem kleien door elkaars handen te zoeken, niet te spieken en zonder gebruik van taal. Het is erg moeilijk om zonder voorbereiding als groep samen te werken en een bloem te kleien maar het resultaat mag er zijn. We herhalen de opdracht door het kleien van een kasteel maar dan mogen we wel van tevoren een strategie bedenken en dat laat het nut zien van communicatie en overleg. Na de koffiepauze gaan we verder met het oefenen van expressie. We lopen door de ruimte, Cristina roept een emotie en we proberen deze meteen uit te drukken zonder woorden. Ook drukken we ons nog uit door alleen geluiden te maken maar dat blijkt toch moeilijk als je gezicht uitdrukkingsloos moet zijn. Danny lijkt er geen moeite mee te hebben, gezien zijn volume.:) Om half 2 heeft onze kokkin weer een culinaire Roemeense maaltijd in elkaar geflanst. Zoals verwacht is het hoofdingrediënt: kip! Na anderhalf uur pauze zijn we weer klaar voor de opperste concentratie en beginnen we met een workshop die ons al voor gaat bereiden op het theater spelen. We vormen paren en om de beurt is één iemand diegene die de macht heeft. Eén persoon dwingt de andere persoon dichterbij te komen of meer afstand te nemen met twee woorden, ‘kom' of ‘ga weg', met verschillende overtuigingskracht. Op deze manier leer je ervaren hoe het is om de macht in de handen te hebben en je woorden kracht bij te zetten. Bij de volgende opdracht proberen we met ons groepje een gevoel uit te drukken in de vorm van levende standbeelden, dus we creëren een stilstaand beeld. Een gevoel kan zijn teleurstelling, angst of boosheid. Bijna alle oefeningen zijn gericht op de kracht van non-verbale communicatie. Mensen zijn zó visueel en verbaal ingesteld, dat andere zintuigen soms worden vergeten, die ook heel informatief kunnen zijn en veel kunnen bijdragen. En dan de laatste non-verbale oefening van vandaag. Proberen zonder verbale communicatie in een rijtje te gaan staan maar dan op volgorde van verjaardag. Ook dit bleek niet al te makkelijk te zijn. Na deze workshops is er even ruimte voor vrije tijd en is iedereen benieuwd naar de berichtjes van zijn/haar secret friend. Na het avondeten gaan we gezellig met Claudia shoppen, dat betekent weer met z'n allen in de bus en veel geld uitgeven. Renso spant de kroon, aangezien hij met een jas, vest, sjaal en handschoenen thuiskomt...the shopaholic. 's Avonds laat worden alle nieuwe aankopen uitgestald en geshowd en gaan we naar bed!

Geschreven door Rosanne en Anke