De dag begint weer vroeg. Na een heerlijk ontbijt, bereid door Stella, gaat ons groepje het stuk nog eens herhalen omdat wij vandaag voor het eerst mogen optreden. De anderen trekken de stad in om folders te verspreiden voor de voorstelling van aanstaande woensdag in de bibliotheek van Sibiu. De repetitie gaat goed en we hebben vertrouwen in een goede afloop. Na het repeteren hebben we nog even vrije tijd en we besluiten met z'n vieren (Renso, Erik, Tamara en Anke) even naar het winkelcentrum te lopen. Deze onderneming blijkt iets lastiger te zijn met twee rolstoelen maar het maakt de uitdaging alleen maar groter. Na de eerste grote helling en een paar rare manoeuvres bereiken we toch het winkelcentrum en doen Erik en Tamara zich te goed aan sokken en kopen we versieringen voor Sabine's verjaardig. Renso helpt ons goed de tijd in de gaten te houden en als de shoplust voorbij is, gaan we snel richting het hostel, aangezien we alweer te laat zijn voor de lunch. Eenmaal aangekomen, mogen we gewoon aanschuiven en beleven we weer een waar kipfestijn, aangevuld door veel kool. Na de lunch vertrekken we al snel naar onze eerste voorstelling op de universiteit van Sibiu. Eén van onze Roemeense vrijwilligers, Iurie, heeft daar een culturele organisatie opgezet die vooral bezocht wordt door studenten uit Moldavië. Jongeren uit Moldavië krijgen van de Roemeense overheid een beurs om in Roemenië te kunnen studeren, waarschijnlijk omdat Moldavië ooit bij Roemenië hoorde. Toch worden mensen uit Moldavië vaak gediscrimineerd in Roemenië dus deze groep studenten voelt zich persoonlijk betrokken bij het onderwerp dat wij aansnijden. We komen aan op de faculteit en worden naar een soort theaterzaal geleid waar het heel warm is. We oefenen ons stuk nog een keer en even na 6 komen de studenten binnen. We zijn nog niet erg zenuwachtig geweest maar bij de binnenkomst van de studenten krijgt Erik het toch een beetje benauwd. Als iedereen geïnstalleerd is, beginnen we... Tamara speelt het slachtoffer, een meisje dat voor de eerste dag op een nieuwe school is en bang is gediscrimineerd te worden omdat ze een fysieke beperking heeft. Anke speelt de antagonist en dus diegene die discrimineert. Ze is alleen geïnteresseerd in de buitenkant en wil dat haar eigen omgeving even perfect is als zij. Renso speelt een neutraal persoon die zich niet bemoeit met het conflict. Zijn zin of fame is dan ook: ‘'I don't mind, I don't care, that's not my problem''. Erik helpt Anke en steunt haar als zij het slachtoffer discrimineert. Kiki, onze Roemeense vrijwilligster, helpt het slachtoffer, al kan ze de situatie niet zo beïnvloeden dat er echt een oplossing komt.

Nadat we het stuk één keer hebben gespeeld, bespreekt Iuliana de verschillende rollen van het stuk. De studenten bedenken zelf wie diegene is die discrimineert en wie in de slachtofferrol zit. De opdracht voor het publiek is om de omstanders te vervangen in het stuk en zo de situatie positief te beïnvloeden. Na de bespreking spelen we het stuk nog eens en het publiek mag nu onze rollen één voor één overnemen. De studenten lijken echt geraakt te zijn en zijn dan ook heel actief in het meedenken. Een meisje komt naar voren om de rol van Erik over te nemen. Ze probeert Anke, de antagonist, te overtuigen dat schoonheid van binnen zit. En dat gebleken is uit de geschiedenis dat een goed karakter veel mooiere dingen kan doen dan de oppervlakkige buitenkant. Toch lijkt de antagonist niet overtuigd en antwoordt dat ze al helemaal niet van geschiedenis houdt. Bij de tweede interventie wordt Erik vervangen door een jongen die een invloedrijke strategie toepast door de antagonist buiten te sluiten en zijn aandacht volledig te richten op het slachtoffer. De studenten zijn het er over eens dat diegene met een slecht karakter moet worden genegeerd en dat er niet teveel aandacht aan besteed moet worden. De strategie blijkt te helpen want bij de derde interventie wordt de antagonist zo buitengesloten dat ze moet smeken of ze nog erbij mag horen. De antagonist verandert en ons doel is bereikt. Gelukkig mogen we ons nog even voorstellen en zeggen wie we zijn en wat we in ons dagelijks leven doen. Dit blijkt toch een opluchting omdat vooral de twee slechte karakters willen laten zien dat ze toch niet zo slecht zijn. Na de voorstelling komen de studenten naar ons toe en een jongen vertelt mij dat hij uit Moldavië komt en veel last heeft van de vooroordelen in zijn nieuwe land. Hij studeert journalistiek en zou graag veel willen reizen maar doordat Moldavië niet bij de EU hoort en ook geen kans heeft om lid te worden de komende jaren, zijn de kansen voor hem erg beperkt. We worden geraakt door de verhalen en door de motivatie van deze jongeren om iets beters te maken van hun eigen land. Een passie die je in Nederland volgens mij niet meer zo snel zult zien. Onder de indruk van de reacties en de nieuwe ontmoetingen gaan we terug naar het hostel en eten daar, vermoeid maar voldaan. Nu kunnen we ons voorbereiden op de volgende dag, het bezoek aan de high school en de roma-community. Vol verwachting gaan we de nacht in.....

Groet Erik en Anke